Zasięg
W przypadku broni rakietowej podstawowym problemem zawsze był zasięg. Aby rakieta mogła polecieć dalej powinna być większa, aby pomieścić więcej prochu lub innego paliwa. To z kolei zwiększało masę rakiety czyniąc ją trudniejszą do napędzania i zasięg znowu był ograniczany.
Rozwiązanie tego problemu zostało wymyślone przez Francuza Freziera, a wprowadzone do użytku przez angielskiego pułkownika Boxera w 1855 roku. Chodziło otóż o połączenie razem dwóch rakiet, jedna za drugą. Gdy część tylna wypaliła już swoje paliwo, ładunek wybuchowy oddzielał część przednią, zapalając jednocześnie umieszczone w niej paliwo. Ta pierwsza rakieta wielostopniowa miała większy zasięg od rakiety jedno-stopniowej o takiej samej masie, gdyż tylko jej część miała dolecieć do celu. Rosjanin Konstanty Ciołkowski już w roku 1883 wykazał teoretycznie, że rakiety wielostopniowe są w stanie wynieść obiekty z Ziemi w przestrzeń kosmiczną. Ciołkowski, niedoceniany przez współczesnych, został przez następców nazwany „ojcem lotów kosmicznych”.
Podczas I Wojny Światowej (1914-1918) Brytyjczycy używali prymitywnych pocisków rakietowych do zestrzeliwania niemieckich statków powietrznych. Po wojnie intensywne prace nad militarnym wykorzystaniem rakiet prowadzono w Związku Radzieckim. Wieloletnie badania przyniosły w roku 1936 efekt w postaci rakiet na paliwo ciekłe osiągających rekordowy pułap 5,6 km. W czasie II Wojny Światowej Rosjanie używali między innymi rakietowych pocisków powietrze-powietrze tzw. RS-ów oraz słynnych „katiusz”, będących także pociskami rakietowymi. Niemieckim pionierem rakietnictwa był w latach 20-tych XX wieku Herman Oberth. Jego prace teoretyczne o rakietach na paliwo ciekłe zainspirowały grupę młodych inżynierów do stworzenia w 1927 r. Towarzystwa Lotów Kosmicznych. Rozwój faszyzmu w Niemczech zmusił członków do rozwiązania organizacji w 1934 r., lecz niektórzy z nich kontynuowali prace, tym razem za rządowe pieniądze, nad militarnym wykorzystaniem rakiet. Te prace stworzyły podwaliny pod niemieckie osiągnięcia na tym polu w czasie II Wojny Światowej. Czołowym niemieckim konstruktorem rakiet był w tym czasie Werner von Braun. Był on konstruktorem pierwszego rakietowego pocisku balistycznego V-2, używanego w końcowej fazie wojny do ostrzeliwania terytorium Wielkiej Brytanii.